Yüzyıllar önce yaşamış bilge bir kral olan Süleyman, bu konuya dair şöyle der: “İki kişi bir kişiden iyidir… Biri düşerse, diğeri onu kaldırır. Ama yalnız olanın vay haline!” Bu söz, yoldaşlığın ne kadar kıymetli olduğunu anlatıyor. İnsan, tek başına yaşamak için yaratılmamış. Birbirimize destek olmak, yükümüzü hafifletmek için varız. Bu bilgelik, içimizdeki o derin bağlantı arzusunun ne kadar haklı ve yerinde olduğunu bize gösteriyor. Yalnızlık hissimiz bir zayıflık değil, insan olmamızın bir parçası.

Ancak başka bir bilge kral, Davut, bu denkleme bambaşka bir açıdan bakar. Değerimizin bir ilişkiyle başlayıp bitmediğini, aksine çok daha derin bir kaynaktan geldiğini bize hatırlatır. O, Yaradan’a seslenirken adeta bir hayret nidasıyla şöyle der: “Sen ana rahminde beni ördün… Ne harika yaratılmışım!” Bu sözleri bir an için düşünelim. Bu, bir statü ilanı değil, bir varoluş gerçeğidir. Biz, bir eşin “evet” demesiyle değerli hale gelen yarım bir parça değiliz. Biz, daha en başından, kimse adımızı bilmezken, ilahi bir sanatçının elinden çıkmış, her detayı düşünülmüş, eşsiz birer eseriz. Değerimiz, bir başkasının onayıyla parlatılan bir mücevher değil; en derinde, kimsenin ulaşamayacağı bir yerde zaten var olan bir ışıktır. Kral Davut, aynı zamanda Tanrı’nın bu yalnızlık arayışımıza kayıtsız kalmadığını da söyler: “Tanrı yalnızları aile sahibi yapar.” Bu, aidiyetin sadece romantik bir partnerle değil, daha geniş bir toplulukla, hatta ilahi bir tasarının parçası olarak bulunabileceğine dair bir umut ışığıdır.

Hayatımızdaki o özel insanı bulma arzusu hala değerli ve güzel. Ancak bu arayışın getirdiği baskı ve yalnızlık hissiyle yaşamak zorunda değiliz. Aidiyet özlemimiz, aslında bizi çok daha derin, çok daha kalıcı bir şeye çağırıyor. Bizi asla terk etmeyecek, bizi olduğumuz gibi, tüm eksiklerimiz ve fazlalıklarımızla kabul edecek bir sevgiye yönlendiriyor. İsa Mesih’in bu dünyadan ayrılmadan önce öğrencilerine verdiği son söz, bu arayışın nihai cevabıdır: “İşte ben, dünyanın sonuna dek her an sizinle birlikteyim.”

Bu, ne bir insanın evlilik vaadi ne de geçici bir tesellidir. Bu, ölümü yenerek varlığını ebedi kılmış olanın garantisidir. Bu, en kalabalık caddede yalnız yürüdüğümüzde de, gecenin bir yarısı endişelerle uyandığımızda da kulağımıza fısıldanan bir gerçektir. Bizim değerimiz, parmağımızdaki yüzükle ölçülmez. Bizim aidiyetimiz, sosyal çevremizin onayına bağlı değildir. Biz, her an bizimle birlikte olmaya söz veren tarafından sevilen, tanınan ve asla yalnız bırakılmayan kişileriz. Bu gerçeği keşfetmek, hayatın tüm belirsizlikleri içinde sığınabileceğimiz gerçek bir yuva bulmaktır.