Boş Odaların Yankısı
Eski bir apartman dairesinden taşınırken eşyalar azaldıkça odalardaki sesimiz garipçe yankılanmaya başlar. Gazete kağıtlarına sardığımız o ince belli çay bardakları, bantlanmış karton koliler ve duvarda izi kalan eski tablolar bize zamanın geçtiğini fısıldar. Bir evi temelli kapatmak hep ince bir hüzün taşır.
Bu telaş aslında tüm hayatımızın özetidir. Bedenimiz de kiralık bir ev gibi usulca eskiyor ve hepimiz o son anahtarı teslim edeceğimiz anı bekliyoruz. Peki eşyalarımızı tamamen topladıktan sonra nereye gideceğiz, bizi karşılayacak adres neresi?
Bilinmeyen Yeni Adres
Şehirde bir mahalleden diğerine taşınırken en azından gideceğimiz yeni adresi biliriz. Yeni evin güneş alıp almadığına bakar, sokaktaki sesleri dinleriz. Fakat o en büyük taşınma anı gelip çattığında, önümüzde duran karanlık bilinmezlik içimizi derin bir endişeyle doldurur.
Gerçekten toprağa karışıp hiçliğe mi döneceğiz, yoksa penceresinde ışık yanan tanıdık bir ev bizi bekliyor mu? Kaybettiğimiz her sevdiğimizin ardından gökyüzüne bakıp bu soruyu sormuyor muyuz? İçimizdeki o kalıcı yuvaya duyduğumuz hasret, çok daha derin bir ihtiyacı açığa çıkarıyor.
Yüreğimizdeki Sonsuzluk
Bu bilinmezlik korkusu sadece modern çağın insanına özgü bir yük değildir. Binlerce yıl önce yaşamış bilgeler de boş odaların yankısında aynı soruları sormuşlardı. Kral Süleyman, yaradanın insan yüreğine sonsuzluk kavramını koyduğunu söyleyerek bu kalıcı ev arayışımızın aslında doğrudan yaratılışımızdan geldiğini belirtmiştir.
Bizler sonsuz bir yaşam için tasarlandık, bu yüzden bitiş çizgisi fikri bize hep yabancı gelir. Kral Davut yeryüzünde sadece bir misafir olduğunu fark etmişti. Biz de geçici adreslerde kalıcı huzur arıyoruz ama nihai eve olan özlemimiz asla dinmiyor.
Işıkları Yanan Yuva
Tarihin tüm yankılanan sesleri arasında tek bir ses öne çıkıyor. “Canımı vermeye ve tekrar geri almaya yetkim var” diyen benzersiz bir ses. “Diriliş ve yaşam benim” diyen İsa Mesih, ölüme dair tüm bildiklerimizi ve korkularımızı kökten değiştiriyor.
Çarmıhtaki ölümü ve dirilişiyle mezarın soğuk odasını aydınlatan Mesih, bizden önce giderek o yeni adresin ışıklarını yakmıştır. Ölüm artık korkutucu bir tahliye değil, sıcak asıl yuvamıza atılan bir adımdır. Kalıcı evimizin anahtarını sevgiyle uzatan bu sonsuz umudu birlikte keşfetmeye ne dersiniz?
