Gün, aynanın karşısında tanıdık bir ritüelle başlar; yalnızca bir kravatı değil, aynı zamanda takınacağımız ifadeyi de düzelterek. Bu, 17. katta bizi bekleyen toplantılara ve son teslim tarihlerine hazır, sakin ve yetkin profesyonelin yüzüdür. Daha sonra aynı yüz, sevgiyle sorulmuş olsalar da belli bir ağırlık taşıyan geleceğe dair sorulara güven veren cevaplar sunan bir aile yemeğinde de kullanılabilir. Bu dünyalarda gezinme konusunda adeta birer uzman oluruz.
Fakat tüm performanslar sona erdiğinde ve sessizlik çöktüğünde, belki de eve dönerken arabada ya da ekran karardıktan sonra zihnimizde bir soru belirir: Bütün bu roller bittiğinde, o maske gerçekten de çıkıyor mu? Ve çıktığında, geriye kim kalıyor?
Mevlana Celaleddin Rumi’nin şu bilgece sözünü hepimiz takdir ederiz: “Ya olduğun gibi görün ya da göründüğün gibi ol.” Bu, içtenliğe ve dürüstlüğe yapılan güçlü bir çağrıdır. Peki, bu ideale hayran olsak da onu yaşamak neden bu kadar zor geliyor? Dünyaya sunduğumuz kişi ile olduğumuzu bildiğimiz kişi arasındaki bu boşluk, sanki geçmişin bizi ileri gitmekten alıkoyan ağır bir çapası gibidir.
Maskenin Ağırlığı
Bu boşluğun temelinde genellikle tek bir güçlü korku yatar: “Elalem ne der?” Başkalarının hakkımızda ne düşüneceğine dair bu endişe, bizi içimizdeki gerçek düşünceleri, şüpheleri ve yaraları bir maskenin ardına gizlemeye iter. Kültürümüzün derinlerine işlemiş o deyişteki gibi yaşarız: “Kol kırılır, yen içinde kalır.” Kırık kol, yani bu kişisel mücadeleler—zihnimizde dinmeyen bir fısıltı gibi peşimizi bırakmayan geçmiş bir hata—o kadar uzun süre o yenin içinde saklanır ki, bir süre sonra kırık kolun kendimiz olduğuna inanmaya başlarız.
Bu maskeyi bir zorunluluk gibi hissederiz, çünkü savunmasız olmanın bir bedeli olabileceğini öğrenmişizdir. Atalarımızın da dediği gibi, “Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar.” Tamamen dürüst ve şeffaf olmak, bazen yanlış anlaşılmaya, yargılanmaya veya dışlanmaya yol açabilir. Bu yüzden maske, sosyal dünyada hayatta kalmak için gerekli bir araç gibi görünür. Ancak bu koruyucu kalkan, bizi yavaş yavaş kendimize yabancılaştıran bir yüke dönüşür.
İçten Gelen Samimiyet Arayışı
Yine de içimizde bir yerlerde o maskeyi çıkarma ve yükü bırakma arzusu devam eder. Bu filtresiz ve dürüst olma özleminin, kutsal metinlerin tam kalbinde şaşırtıcı bir karşılığı vardır. Kutsal Kitap’ın bir parçası olan Zebur’da (Mezmurlar), Kral Davut gibi saygı duyulan bir peygamberin Tanrı’ya en ham, en içten duygularıyla yakardığını görürüz. O, “kırık kolunu” saklamaz; acısını, suçluluğunu ve korkularını cesurca O’nun önüne serer.
Davut, toplumun beklentilerine veya bir kralın nasıl görünmesi gerektiğine dair kalıplara sığınmaz. Çünkü o, Tanrı’nın süslü kelimelerden veya kusursuz bir duruştan değil, “içten gelen samimiyetten hoşlandığını” anlamıştır. Bu, Tanrı’nın bizim en derinimizdeki gerçeği, yani maskenin ardındaki asıl kişiyi görmek istediğini gösterir. Bu, yargıdan önce kabulün bir fısıltısıdır; mükemmel olmadan önce dürüst olabileceğimiz bir kapının aralanmasıdır.
Özgür Bırakan Gerçek
Ancak burada bir gerilim ortaya çıkar. Davut gibi dürüst olmak istesek bile, en derin korkumuz devam eder: Ya Tanrı, maskenin ardındaki gerçeği gördüğünde bizi reddederse? Ya “kırık kolumuzun” getirdiği utanç ve suçluluk, O’nun tarafından kabul edilmemize engel olursa? İşte bu noktada İsa Mesih’in mesajı, insanlık tarihindeki en radikal çözümü sunar.
İsa’nın takipçileri, O’nun çarmıhtaki ölümünün sıradan bir ölüm olmadığına inanırlar. Bu, bizim sakladığımız her şeyin üstlenildiği andır. O, bizim utancımızı, hatalarımızı ve sahteliğimizi kendi üzerine alarak, bizim yerimize o yargıyı karşılamıştır. Başka bir deyişle, O bizim suçluluk maskemizi takmıştır ki, biz Tanrı’nın önünde kendi özgür ve gerçek benliğimizle durabilelim.
O’nun üç gün sonra ölümden dirilişi ise bu zaferin nihai kanıtıdır. Bu, geçmişin, hatalarımızın ve taşıdığımız ağırlıkların artık kimliğimiz üzerinde son sözü söylemediğinin ilanıdır.
Diriliş, sadece affedilmiş bir geçmiş değil, aynı zamanda korkuya değil, Tanrı’nın koşulsuz sevgisine dayanan yeni ve özgün bir yaşam için sunulan bir güçtür.
Düşünmek İçin Bir Davet
Aradığınız o özgün yaşam, maskenizi mükemmelleştirmek için daha çok çabalayarak değil de, belki de bütünüyle bilinmenin ve koşulsuzca sevilmenin sunduğu o şaşırtıcı özgürlüğü kabul ederek başlıyordur. Sizi, İsa Mesih’in sunduğu bu umudu düşünmeye davet ediyoruz.
